Dworzec São Bento

Panele z kafli na dworcu São Bento

Wszystko, co jest do obejrzenia, mieści się w holu wejściowym, więc zwiedzanie to powolny obrót w miejscu. Środkiem przechodzą pasażerowie z bagażami, a żeby objąć wzrokiem całą ścianę, stań z tyłu, przy drzwiach.

Cztery panele historyczne

Duże panele historyczne stoją naprzeciw siebie parami. Po jednej stronie widać turniej w Arcos de Valdevez, średniowieczny pojedynek rycerzy portugalskich i leońskich, oraz wiernego rycerza Egasa Moniza, który staje przed królem Kastylii.

Po drugiej stronie holu król Jan I wjeżdża do Porto z Filipą z Lancasteru, swoją angielską narzeczoną, na ślub w 1387 roku. Ślub odbył się wyżej na wzgórzu, w katedrze, więc ten panel pokazuje miasto, w którym stoisz.

Na sąsiednim panelu Portugalczycy zdobywają w 1415 roku Ceutę w Afryce Północnej.

Sceny wiejskie

Wokół dużych paneli mniejsze pokazują życie na północy Portugalii. Są tam procesja Matki Boskiej Uzdrowicielki w Lamego, winobranie i żniwa, jarmark w São Torcato koło Guimarães, młyny wodne nad rzeką Leça i kobiety sprzedające kasztany.

Na ostatniej ścianie przedstawiono alegorie Handlu, Sztuk, Poezji i Muzyki, cztery pory roku oraz Rolnictwo i Przemysł, każdy panel w granitowej ramie.

Kolorowy fryz

Nad biało-niebieskimi panelami biegnie dookoła holu kolorowy fryz z historią transportu. Zaczyna się od Rzymian, Wizygotów i Arabów, a kończy na lokomotywie parowej i motywach kolejowych.

Dworzec São Bento: wstęp, godziny i dojazd

Po prostu wchodzisz: nie ma biletu i niczego nie trzeba rezerwować. To czynny dworzec, więc nie ma godzin zwiedzania.

W ciągu dnia hol wypełniają grupy wycieczkowe, walizki i aparaty. Odwiedzający w 2026 roku trafiali na mniejszy tłum wcześnie rano i późnym popołudniem. Autor jednej z opinii, który przyszedł po zmroku w listopadzie 2025 roku, gdy paliły się światła, widział jeszcze mniej osób.

Od końca 2024 roku część odwiedzających zauważa, że niektóre panele zasłania siatka ochronna. Infraestruturas de Portugal, państwowa spółka zarządzająca dworcem, nie wspomniała o żadnych pracach przy okazji 110. rocznicy otwarcia dworca w październiku 2026 roku.

W południowym skrzydle mieści się Time Out Market, food hall zaprojektowany przez portowskiego architekta Eduarda Souto de Mourę, otwarty od maja 2024 roku. Działa od 10:00 do 23:00 od niedzieli do czwartku, a w piątki i soboty do północy.

Z peronów za holem odjeżdżają pociągi do doliny Douro. Pociągi z Lizbony zatrzymują się na Campanhã, głównym dworcu Porto. Dojedziesz stamtąd do São Bento w cztery minuty pociągiem podmiejskim, który kursuje co 5–15 minut.

Dworzec São Bento i klasztor, który zajął jego miejsce

São Bento to po portugalsku św. Benedykt, a dworzec wziął nazwę od XVI-wiecznego klasztoru benedyktynek, São Bento de Ave-Maria, który trzeba było rozebrać, by zrobić dla niego miejsce.

W międzyczasie pasażerowie korzystali z tymczasowego drewnianego dworca, otwartego 7 listopada 1896 roku. Budowa właściwego dworca ruszyła w 1903 roku według projektu portowskiego architekta José Marquesa da Silvy, a otwarto go 5 października 1916 roku.

Kafle były wtedy gotowe od dawna. Jorge Colaço, urodzony w Tangerze w 1868 roku, malował panele w latach 1905–1908, a na ścianach zawisły w 1915 roku.

W 1997 roku dworzec wpisano na listę obiektów o znaczeniu publicznym (Imóvel de Interesse Público) razem z żelazną halą peronową, panelami i wlotem tunelu. Panele odnawiano w latach 2010–2011, a prace zdobyły nagrodę SOS Azulejo w 2013 roku i Brunel Award, nagrodę za projekty kolejowe, w 2014 roku.

Z dworca São Bento do katedry i na drugi brzeg rzeki

São Bento leży u stóp wzgórza katedralnego, a pod dworcem jest stacja metra linii D z przejściem do holu. Po obejrzeniu kafli idziesz najpierw w górę, a potem przez Douro.